آخرین نوشته هاروانکرونامادر و کودک

سلامت روان کودکان در کرونا

نظرسنجی‌های متخصصان اطفال و روان‌شناسان کودک به طور مرتب فشار ویژه‌ای را که کودکان احساس می‌کنند، ثبت می‌کنند. جدایی از همسالان و اضطراب اجتماعی، تمرکز ضعیف و خستگی ذهنی؛ و از دست دادن مهارت های اجتماعی در مجموع، این همان چیزی است که ما می توانیم آن را مشکلات سلامت روان کودکان در کرونا بنامیم.

مشکلات سلامت روان کودکان در کرونا

انزوا

«حبس» در خانه آنها – حتی یک خانه خوب و دوست داشتنی – جایی که آنها مجبور هستند هر روز با والدین یا خواهر و برادر خود باشند. درس هایی که در مورد مزایای حریم خصوصی می آموزیم – که مهم ترین آنها این است که چگونه تنها باشیم – نا آموخته باقی می مانند. رسانه های اجتماعی و صفحه نمایش تنها مشکل را تشدید می کنند.

قلدری

قلدری آنلاین قبل از همه گیری در حال افزایش بود. اکنون، بدون مهلت تعامل حضوری با همسالان، قلدری آنلاین (به ویژه از طریق رسانه های اجتماعی) بیش از آن چیزی است که بسیاری تصور می کنند. این حملات اغلب بدون اطلاع والدین اتفاق می‌افتد، زیرا فرزندانشان که ممکن است عمیقاً شرمنده باشند، سعی می‌کنند چیزها را برای خود نگه دارند تا از شرمساری بیشتر جلوگیری کنند. این را در مورد کودکان LGBTQ نیز مشاهده می کنیم که در مواقع عادی بیشتر مستعد قلدری هستند. آنها احتمالاً در طول همه گیری در معرض خطر بیشتری قرار دارند.

استرس

آنچه که ما شاهد آن هستیم، تشدید چیزی است که همکارم جفری تاکسمن آن را PTSE می‌داند: ترومای همه‌گیر و تجربه استرس. Taxman به این نکته اشاره می کند که برخلاف PTSD، این یک وضعیت پاتولوژیک نیست. PTSE پاسخی به استرس های مداومی است که همه گیری به همه ما تحمیل می کند. از آنجایی که کودکان مکانیسم‌های مقابله‌ای نابالغ و رشد نفس دارند، برای کنار آمدن با انزوا، یکسان بودن تجربه‌های روزانه و فقدان تحریک اجتماعی، کمتر مجهز هستند. این می تواند در یک پاسخ استرس ظاهر شود که گلوله های برفی به مسائل دیگری مانند افسردگی یا اضطراب تبدیل می شود.

این نوشته را از دست ندهید  دمنوش‌های انرژی‌زا برای روز‌های آخر سال

خستگی همه گیر

بیشتر از همه، کودکان برای رویارویی با بلاتکلیفی‌های دوران همه‌گیری تجهیزات ضعیفی دارند. کودکان بدون محرک رشدی معلمان، ورزش، همسالان، همسایگان و تمرین روزانه تعاملات اجتماعی، مهارت‌های کمتری در مواجهه با مشکلات همه‌گیر دارند. کودکان تجربه اجتماعی یا عاطفی برای دست و پنجه نرم کردن با تغییر قوانین، محدودیت ها، و به روز رسانی واکسیناسیون را ندارند. پیام های سیاسی بسیار کمتری که نحوه دیدن و ارزیابی تهدید را مبهم می کند. همان ترس ها و ابهاماتی که همه ما احساس می کنیم در کودکان نیز وجود دارد. نتیجه همه چیزهایی است که در خودمان می بینیم، اما اغلب بیشتر از آن: بی حالی، مه آلود شدن سر، عدم تمرکز و کسالت عمومی.

بی توجهی والدین

برخی از خانواده‌ها برای محافظت از فرزندانشان در برابر اضطراب‌هایی که در موقعیت‌ها و توصیه‌ها در حال تغییر است، کار فوق‌العاده‌ای انجام می‌دهند. اما بسیاری از این والدین خود نیز غرق، مضطرب و افسرده هستند. برخی ممکن است بیکار باشند یا مجبور باشند شبانه روز از خانه کار کنند زیرا مرزهای بین کار و زندگی خانگی از بین می رود. و البته، بسیاری از خانواده ها با استرس مجبور به رفتن به محل کار در مواقعی که به طور خطرناکی در معرض خطر قرار دارند، یا از دست دادن شغل و مواجهه با فقر یا حتی بی خانمانی مواجه هستند.

رسیدگی به مشکلات

سلامت روان کودکان در کرونا

در «زمان‌های قبل»، درمان می‌توانست پاسخ من باشد – اما امروزه، دیدن کودکان به صورت آنلاین تنها می‌تواند یک تکه از پازل باشد. اکثر بیماران بزرگسال من با درمان آنلاین خوب عمل می‌کنند، اما کودکان بسیار متغیرتر هستند. برخی از آنها به خوبی عمل می کنند و فناوری آنلاین را در تعامل بازیگوش خود با درمانگر خود وارد می کنند؛ اگر بزرگتر باشند، ممکن است بتوانند کمابیش به خوبی در مطب صحبت کنند. سایر کودکان آنلاین خوب عمل نمی کنند. زمانی که مضطرب هستند. یا حتی حوصله شان سر می رود، ممکن است به سادگی خاموش شوند، دوربین خود را خاموش کنند، یا فقط به تماس پایان دهند.

خانواده درمانی

ممکن است ترجیح دهم کودکی را به‌صورت انفرادی ببینم. به نظر می رسد والدین کودک را به اینجا و اکنون پیوند می دهند به گونه ای که جلسات ما را ارزشمندتر می کند. زیرا باعث می‌شود که کودک تحت درمان در اتاق احساس امنیت بیشتری کند.

این نوشته را از دست ندهید  شباهت‌های مادران و دختران در دوران بارداری

مشارکت والدین

والدین باید مراقب باشند تا با فرزندان خود به شیوه ای معنادار ارتباط برقرار کنند، حتی اگر صرفاً شام را با هم بپزند یا بعد از مدرسه به پیاده روی کوتاهی بروند. و، ناگفته نماند که والدین باید نیازهای عاطفی خود را بررسی کنند و به دنبال مشاوره سلامت روان باشند تا استرس این سن ذاتی استرس زا را از بین ببرند.

مشارکت مدارس و سازمان های مراقبتی

در نهایت، همه ما در این زمان استرس طولانی با هم هستیم: این ضربه مزمن همه‌گیر و تجربه استرسی که با بیماران خود به اشتراک می‌گذاریم. برنامه‌های مشاوره مدرسه باید تا حد امکان مورد استفاده قرار گیرند – و بودجه آنها تامین شود – و سازمان‌های غیردولتی که با بچه‌ها کار می‌کنند باید سلامت روان کودکان در کرونا را در اولویت و محور بیانیه‌های مأموریت خود قرار دهند (اگر قبلاً این کار را نکرده‌اند). هرچه بتوانیم شرکای شخص ثالث بیشتری وارد کنیم، حمایت بیشتری برای هر کودک می توانیم داشته باشیم. اگرچه ممکن است لازم باشد در ارائه مراقبت به کودکان نیازمند مبتکر و مداوم باشیم، با هم می‌توانیم به زمان‌های بهتری امیدوار باشیم که روش‌های سنتی‌تر ارائه درمان ما را بار دیگر در دسترس قرار دهد.

خلاصه

  • کودکانی که در این بیماری همه گیر زندگی می کنند، اختلالات سلامت روان را در سطوح بالایی تجربه می کنند.
  • اشکال سنتی مداخله، یعنی جلسات درمانی فردی، ممکن است برای هر مشتری جوان مناسب نباشد.
  • مشارکت والدین و مدرسه در رسیدگی به بحران سلامت روانی کودکان حیاتی است.
  • برای کودکانی که تلاش می کنند در جلسات آنلاین با هم ارتباط برقرار کنند، خانواده درمانی می تواند جایگزین ارزشمندی باشد.
این نوشته را از دست ندهید  دانلود سریال خوب، بد، جلف: رادیواکتیو قسمت ۱۲

منبع

https://www.psychologytoday.com

مشاهده بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

14 + یازده =

دکمه بازگشت به بالا